loopbaancoaching

Ze wilde wel zo’n huisje hebben, later…

Ze wilde wel zo’n huisje hebben, later…

admin

Gisteren zat ik in dit huisje (goed zoeken op de foto 😉 met een cliënt die ik coach in een Werkfit re-integratie traject. Het was de eerste sessie en we hadden een mooie wandeling gemaakt door het bos.

Ze was aan het praten aan de hand van deze kaarten over haar tegenvallers, obstakels, hoop en dromen.
We bespraken haar en mijn verwachting van het loopbaantraject.

Ik realiseerde mij bij thuiskomst hoe dankbaar ik was. Voor haar openheid, het mogen meelopen en getuige mogen zijn van haar ontdekkingen de komende tijd.

Vier jaar geleden maakte ik een foto tijdens de vele wandelingen die ik in mijn eentje maakte tijdens mijn herstelperiode van hersenletsel.

Drie jaar geleden werd dat één van de kaarten uit het Reflectiekaarten kaartenset dat ik ontwikkelde.

Dat was dit huisje, het huisje waar ik nu met deze client als re- integratie en loopbaancoach zat te praten.

Voor degene die in een herstelperiode zit of langdurig ziek is:
geef het de tijd, richt je op wat wél kan. Elke stap, hoe klein ook, is een stap. En is het een stap die je nergens toe leidt, dan heb je dat in ieder geval onderzocht.

Dat is geen kwestie van omdenken, want soms is het echt even k*t en voelt het alsof het nooit meer goed komt. Dan gaat je hoofd met je aan de haal…

Beide benen op de grond, voelen, bewegen en af en toe achterom kijken om je te realiseren welke stappen je hebt gemaakt. Zo krijg je (zelf)vertrouwen en bouw je veerkracht op. En zo durf je misschien wat te dromen over de toekomst en krijg je een gevoel van perspectief.

Net als deze cliënt die wel zo’n huisje wilde hebben, later.

Ze voelde zich de laatste tijd een wandelend hoofd op haar werk

Ze voelde zich de laatste tijd een wandelend hoofd op haar werk

admin

Afstand nemen, aandacht richten en bewust kiezen tijdens een reïntegratietraject

Soms is het zo druk in je hoofd, schieten je gedachten van links naar rechts. Het lijkt dan net alsof je een wandelend hoofd bent.

Zij voelde zich de laatste tijd als een wandelend hoofd. Zorgen over de toekomst: “wat als…”, zorgen om anderen, piekergedachten “gaat het wel lukken”, “als dit langer duurt dan…” Allerlei verschillende gedachten, herhalende gedachten die ze haar aandacht liet kapen.

Ze hakte de knoop door. Om een aantal zorgen weg te nemen, kon ze namelijk iets doen. Ze vond het spannend, maar sprak haar manager over haar zorgen. Er ontstond een mooi gesprek. Over de wens voor de cliënten, maar ook over de behoefte van haar als medewerker. Het balanceren tussen: ‘geven aan de ander’ aan de ene kant, ‘energie behouden en voldoening voor haarzelf ontvangen’ aan de andere kant.

Tegelijkertijd gingen andere taken heel goed. Tja, het is een tegeltjeswijsheid, maar waar een deur dichtgaat, opent een andere deur.

  • Er viel een druk weg na het gesprek met de manager.
  • Er ontstond flow in de andere taken van haar werk. Ze heeft sindsdien weer zin in haar werk en in contact zijn met de mensen levert juist energie op.

Je hebt niet overal invloed op. Je kunt een aantal dingen niet beïnvloeden, dus deels zal je om moeten leren gaan met dat deel dat tegenvalt, lastig is of pijn doet. Er is ook een deel waar je wél invloed op hebt. En het dan niet denken in de oplossing voor het grote probleem dat zich in je hoofd heeft ontwikkeld, maar je richten op het gevoel (fysiek, mentaal en emotioneel) wat je niet prettig vind dat geeft vaak de ingang om gezonde keuzes te maken die in je bereik liggen. Dit doe je in drie stappen:

  1. afstand te nemen
  2. je aandacht bewust richten
  3. keuzes maken

Het is alsof je de stop uit de badkuip haalt, waardoor het water ineens weer kan stromen.  

Zo zie je maar: vooraf wordt het probleem alleen maar groter in je hoofd naarmate dezelfde gedachten zich blijven herhalen, terwijl achteraf het veel kan opleveren wanneer je een keuze maakt die goed voor jou is.