Hoe ik mijn grondhouding als coach verdiepte en hoe dat anderen écht verder helpt.

Hoe ik mijn grondhouding als coach verdiepte en hoe dat anderen écht verder helpt.

Vanuit de theorie over coaching, psychologie en begeleidingskunde is er veel kennis rond grondhouding/ fair witness houding als coach, begeleider of therapeut.

In de afgelopen jaren, heb ik hier bewust aandacht aan besteed. Vanuit de mindfulness houdingskwaliteiten, vond ik het belangrijk vanuit oa vertrouwen, het niet streven, niet oordelen, met geduld en nieuwsgierigheid te coachen. Practice what your preach, dus die kwaliteiten wilde ik de coachee ook laten ervaren.

Dat ging goed, maar eerlijk is eerlijk, toch sijpelden daar onbewust mijn overtuigingen doorheen. Vanuit perfectionisme, ging ik toch de lat wat hoger leggen voor de coachee. Dat werkte soms wel en soms ook niet.

Vanuit de behoefte aan controle, ging ik soms voor de coachee zorgen waardoor het eigenaarschap niet meer volledig bij de coachee lag. Daardoor gebeurde het soms dat ik harder ging werken en de coachee achterover ging leunen.

Vanuit mijn neiging dingen te willen begrijpen en te duiden, werden gesprekken vaak cognitief. En zelfs met verschillende meditaties, waren de gesprekken eerlijk gezegd vaak nog behoorlijk analytisch.

Sinds ik in 2025 de Retraite Parenting Ourselves met S. Bögels en G. Langenberg heb gevolgd, is er een proces in gang gezet. Nadat ik de Post-Hbo opleiding (loopbaan)coachen met Ziel en Zakelijkheid van Blankestijn en Partners heb afgerond en door de eveneens succesvol afgeronde opleiding tot Somatic Soulcoach opleiding bij Yaxy, coach ik anders.

Anders? Ja, met meer diepgang, intuïtief, vanuit een hele stevige bedding en met open hart. Ik belichaam dit letterlijk en zit niet meer zo in mijn hoofd. Ook belangrijk voor mij: ik houd meer energie over tijdens het coachen.

Sindsdien krijg ik terug:

“Jouw coaching is heel goed in balans. De holistische benadering: gevoel en ratio. Maar ook balans tussen echt praktisch iets onderzoeken en even rust nemen of een opdracht op mij in laten werken.” Vrouw, 41 jaar

“Je hebt ruimte gegeven om zonder haast verschillende mogelijkheden te onderzoeken. Geduld met mezelf te hebben en dat het oké is te vertragen en te ontspannen.” Vrouw 55 jaar

“De laatste meditatie is mij echt bijgebleven. Ik heb opgeschreven wat ik heb gezien en wil dit graag de volgende keer met je delen.” Man 25 jaar

Ik ben nog steeds de professionele, warme en aandachtige coach, maar nu belichaam ik mijn visie en coach ik met hart & ziel.

Ze wilde wel zo’n huisje hebben, later…

Ze wilde wel zo’n huisje hebben, later…

Gisteren zat ik in dit huisje (goed zoeken op de foto 😉 met een cliënt die ik coach in een Werkfit re-integratie traject. Het was de eerste sessie en we hadden een mooie wandeling gemaakt door het bos.

Ze was aan het praten aan de hand van deze kaarten over haar tegenvallers, obstakels, hoop en dromen.
We bespraken haar en mijn verwachting van het loopbaantraject.

Ik realiseerde mij bij thuiskomst hoe dankbaar ik was. Voor haar openheid, het mogen meelopen en getuige mogen zijn van haar ontdekkingen de komende tijd.

Vier jaar geleden maakte ik een foto tijdens de vele wandelingen die ik in mijn eentje maakte tijdens mijn herstelperiode van hersenletsel.

Drie jaar geleden werd dat één van de kaarten uit het Reflectiekaarten kaartenset dat ik ontwikkelde.

Dat was dit huisje, het huisje waar ik nu met deze client als re- integratie en loopbaancoach zat te praten.

Voor degene die in een herstelperiode zit of langdurig ziek is:
geef het de tijd, richt je op wat wél kan. Elke stap, hoe klein ook, is een stap. En is het een stap die je nergens toe leidt, dan heb je dat in ieder geval onderzocht.

Dat is geen kwestie van omdenken, want soms is het echt even k*t en voelt het alsof het nooit meer goed komt. Dan gaat je hoofd met je aan de haal…

Beide benen op de grond, voelen, bewegen en af en toe achterom kijken om je te realiseren welke stappen je hebt gemaakt. Zo krijg je (zelf)vertrouwen en bouw je veerkracht op. En zo durf je misschien wat te dromen over de toekomst en krijg je een gevoel van perspectief.

Net als deze cliënt die wel zo’n huisje wilde hebben, later.

Ze voelde zich de laatste tijd een wandelend hoofd op haar werk

Ze voelde zich de laatste tijd een wandelend hoofd op haar werk

Afstand nemen, aandacht richten en bewust kiezen tijdens een reïntegratietraject

Soms is het zo druk in je hoofd, schieten je gedachten van links naar rechts. Het lijkt dan net alsof je een wandelend hoofd bent.

Zij voelde zich de laatste tijd als een wandelend hoofd. Zorgen over de toekomst: “wat als…”, zorgen om anderen, piekergedachten “gaat het wel lukken”, “als dit langer duurt dan…” Allerlei verschillende gedachten, herhalende gedachten die ze haar aandacht liet kapen.

Ze hakte de knoop door. Om een aantal zorgen weg te nemen, kon ze namelijk iets doen. Ze vond het spannend, maar sprak haar manager over haar zorgen. Er ontstond een mooi gesprek. Over de wens voor de cliënten, maar ook over de behoefte van haar als medewerker. Het balanceren tussen: ‘geven aan de ander’ aan de ene kant, ‘energie behouden en voldoening voor haarzelf ontvangen’ aan de andere kant.

Tegelijkertijd gingen andere taken heel goed. Tja, het is een tegeltjeswijsheid, maar waar een deur dichtgaat, opent een andere deur.

  • Er viel een druk weg na het gesprek met de manager.
  • Er ontstond flow in de andere taken van haar werk. Ze heeft sindsdien weer zin in haar werk en in contact zijn met de mensen levert juist energie op.

Je hebt niet overal invloed op. Je kunt een aantal dingen niet beïnvloeden, dus deels zal je om moeten leren gaan met dat deel dat tegenvalt, lastig is of pijn doet. Er is ook een deel waar je wél invloed op hebt. En het dan niet denken in de oplossing voor het grote probleem dat zich in je hoofd heeft ontwikkeld, maar je richten op het gevoel (fysiek, mentaal en emotioneel) wat je niet prettig vind dat geeft vaak de ingang om gezonde keuzes te maken die in je bereik liggen. Dit doe je in drie stappen:

  1. afstand te nemen
  2. je aandacht bewust richten
  3. keuzes maken

Het is alsof je de stop uit de badkuip haalt, waardoor het water ineens weer kan stromen.  

Zo zie je maar: vooraf wordt het probleem alleen maar groter in je hoofd naarmate dezelfde gedachten zich blijven herhalen, terwijl achteraf het veel kan opleveren wanneer je een keuze maakt die goed voor jou is.